TELEFON DO REDAKCJI: +48 62 766 07 17
Augustyna, Ingi, Jaromira 25 Lutego 2020, 20:03
Dziś 19°C
Jutro 13°C
Szukaj w serwisie

Św. Adelajda (ok. 931- 999)

Św. Adelajda (ok. 931- 999) 

Włócznię św. Maurycego zwaną też „Świętą Lancą Cesarską”, której kopię Otton III podarował Bolesławowi Chrobremu podczas zjazdu gnieźnieńskiego, w VIII wieku, posiadali władcy państwa Franków. Wcześniej - jak utrzymuje tradycja - należała ona do cesarza Konstantyna Wielkiego, który otrzymał ją od swej matki św. Heleny. Z uwagi na umieszczony w jej grocie gwóźdź z krzyża Pańskiego stanowiła ona bezcenną relikwię i szczególny symbol władzy cesarskiej, której nadawała sakralny, pochodzący z woli Boga, charakter.

Po śmierci Karola Wielkiego (814) znalazła się ona w skarbcu władców Burgundii i w pierwszych dekadach X wieku stała się przedmiotem „targów” między burgundzkim królem Rudolfem II a Henrykiem I Ptasznikiem, władcą Niemiec, ojcem Ottona I – pierwszego Cesarza Rzymskiego Narodu Niemieckiego.

Mniej więcej w tym czasie, około 931 roku, w rodzinie Rudolfa II i Berty, księżnej szwabskiej, przyszła na świat Adelajda (kan. w 1097 roku), późniejsza żona Ottona I, dla której włócznia św. Maurycego była nie tylko dawną własnością jej ojca, ale także relikwiarzem męki Pańskiej i znakiem opieki św. Maurycego nad Świętym Cesarstwem Rzymskim Narodu Niemieckiego. Historia jej życia pełna była niespodziewanych zwrotów: radości, upokorzeń, smutku, goryczy, ale też wielkiej miłości i triumfu. Wyobrażenie Adelajdy przedstawione na kielichu mszalnym z końca X, przechowywanym w bazylice w Mediolanie, ukazuje ją jako piękną kobietę z uwielbieniem spoglądającą na krzyż Chrystusowy.

W związku z prowadzoną przez jej ojca polityką dynastyczną wydana została za mąż za Lotara, króla Lombardii i w wieku 16 lat wyjechała do Italii. Po trzech latach szczęśliwego małżeństwa i narodzinach córki Emmy, w 950 roku owdowiała, bo jej mąż został zamordowany podczas spisku zorganizowanego przez grafa z Ivrei, Berengara II. Po śmierci Lotara, Berengar koronował się na króla Lombardii, a dla umocnienia pozycji swego rodu postanowił związać węzłem małżeńskim swego syna Adalberta z dwudziestoletnią królową-wdową, która – wychowana przez matkę w poczuciu prawdy i sprawiedliwości – nie wyraziła zgody na związek z mordercami męża. Po pogrzebie Lotara w Mediolanie, skryła się wraz z córką w swej posiadłości w Pawii, ale wkrótce została porwana przez najemników Berengara i uwięziona w zamku nad jeziorem Como, a później w twierdzy nad jeziorem Garda. Po ucieczce znalazła schronienie u hrabiego Adalberta Atto w Canossie i zwróciła się o pomoc do Ottona I,
który nie uznawał władzy Berengara i sam był zainteresowany lombardzką koroną. Po przybyciu do Italii odnalazł on Adelajdę, zawarł z nią w 951 roku ślub i podjął starania zmierzające do otrzymania od papieża godności cesarza rzymskiego.

Małżonkowie ukoronowani zostali diademem cesarskim w 962 roku, a Adelajda – jak zanotował jej hagiograf – „zaszczycona najwyższą godnością jaką ziemia dać może, pozostała skromną i pokorną” i z niezachwianą wiarą w Boga, głęboką pobożnością, dobrocią i mądrością, hojną ręką rozdawała jałmużny, fundowała kościoły i wspierała klasztory.

Syn Ottona I i Adelajdy – Otton II z polecenia ojca w wieku 6 lat ukoronowany został w 961 roku na króla niemieckiego, a w 967 roku z rąk papieża Jana XIII otrzymał diadem cesarski. Otton I zmarł w 973 roku i tron królewski w Niemczech i cesarski w Rzymie objął jego syn Otton II, a Adelajda z uwagi na konflikt z synową, księżniczką bizantyjską Teofano, opuściła dwór ottoński. Po raz drugi pojawiła się na nim w 991 roku, by jako regentka zarządzać państwem w imieniu osieroconego przez rodziców małoletniego wnuka Ottona III. Doradcami jej byli św. Adalbert magdeburski i św. Odilo, opat z Cluny. W 996 roku Otton III objął samodzielne rządy, a jego babka poświęciła się modlitwom oraz pracy charytatywnej. Zmarła w grudniu 999 roku w ufundowanym przez siebie klasztorze Selz pod Strasburgiem, a jak napisał kronikarz Thietmar: „Bóg w nagrodę za jej wierną służbę wiele czyni cudów nad jej grobem”.

ks. Sławomir Kęszka

Galeria zdjęć

Dodaj komentarz

Pozostało znaków: 1000

Komentarze

Nikt nie dodał jeszcze komentarza.
Bądź pierwszy!